آن بخار لطيف را در اصطلاح روح بخارى و حيوانى ميگويند . نفس بتوسط اين روح حيوانى تعلق بساير اعضاء و جوارح بدن پيدا مىكند . پس ممكن است مراد امام عليه السّلام از قلب اول يكى از دو معناى اول باشد يعنى روح حيوانى يا روح انسانى و مقصود از قلب دوم معناى اول باشد يعنى قطعه گوشت صنوبرى بنا بر اين منافاتى بين دو تعبير نخواهد بود . در بعضى از نسخه‌ها « هو ما في القلب » ضبط شده يعنى پادشاه كشور تن چيزى است كه درون قلب مىباشد در اين صورت محتاج بتكلف نيستيم . ولى در اين صورت اگر مراد از ما في القلب روح بخارى باشد ظرفيت حقيقيه است و اگر مقصود از آن نفس ناطقه باشد ظرفيت مجازى است زيرا نفس ناطقه بقول حكما مجرد است و ظرف نميخواهد . در هر حال پادشاهى قلب آشكار است زيرا نظام بدن به او تدبير مىشود و روزى بدن كه روح بخارى باشد ( روح حيوانى ) بوسيلهء او در بدن پخش ميگردد . بنا بعقيده حكما وقتى روح حيوانى بدماغ رسيد روح نفسانى ميگردد و بتوسط اعصاب در ساير بدن سارى مىشود و از اينجا حس و حركت پديد مىآيد وقتى بكبد نفوذ كند روح طبيعى مىشود پس بتوسط عروق نابته از كبد بسوى جميع اعضا سرايت مىكند و از اين سريان